Неименувано (Марко Цепенков)

Смили се ти, о, Господи,Виделото поврати миНа моите две мили очи,Дай ми здравйе, изцели ме,За да гледам како напре,Да допишам приказните,Приказните и песните,И многуто друзи сбиркьи,Що сум сбирал од годинье,Како що берат пчелитеМед и восок по горите,И го носат в кошарите.Сите да [г]и напечатам,Вечен спомен да остаамНа мой мил народ бугарскьи,Да [г]и пей и ми вели:— Бог да прости деда Марка,Що [г]и пишал тие неща,Од нашите предедоиИ за сега да се знаи.