Poezye Michała-Anioła Buonarrotego — VIII

Per fido esempio alla mia vocazioneNascendo mi fu data la bellezza,Che di due arti m’é lucerna e specchio;E s’altr’uom crede, è’ falsa opinione.Questa sol l’occhio porta a quell’ altezza,Per cui scolpire e pinger m’ apparecchio.Son i giudizj temerarj e sciocchi,Che al senso tiran la beltà che muove,E porta al cielo ogni intelletto sano.Dal mortale al divin non vanno gli occhiChe sono infermi; e non ascendon doveAscender senza grazia è pensier vano.

Na świat przychodząc, za wzór powołaniaPiękność mi dano; a z nią mi przypadłoZnamie sztuk dwojga: lampa i zwierciadło.Kto w to nie wierzy, krzywego ten zdania;Bo przez nią tylko dociągam téj mety,Że się do dłuta biorę lub palety.Głupio ten myśli, komu się uroi,Że piękność tylko zmysły niepokoi;Właśnie duch zdrowy ona rozaniela.Chory wzrok z ziemi Boga nie obaczy,Ani tam wejdzie kędy wejść inaczéjNiemożna, tylko z łaską Zbawiciela.