Poezye Michała-Anioła Buonarrotego — XIII

Com’esser, Donna, puote (e pur sel vedeLa lunga esperienza che pie duraImmagin viva in pietra alpestre e dura,Che ’l suo fattor, che morte in breve fiede?

La cagion all’ effetto inferma cede,Ed è dall’arte vinta la natura,Jo ’l so, ch’amica ho si l’alma scultura,E veggo il tempo omai rompermi fede.

Forse ad amendue noi dar lunga vitaPosso, o vuvi nei colori o vuvi nei sassi,Rassembrando di noi l’affeto e ’l volto:

Sicchè mill’ anni dopo la partita,Quanto tu bella fosti, ed io t’amassi,Si veggia, e come a amarti non fui stolto.

Jak się to dzieje? a jednakże bywa;Bo doświadczałem, że nieraz na świeciePostać wykuta z głazu trwa jak żywa,Kiedy rzeźbiarza śmierć przedwczesna zmiecie.

W tym razie skutek trwalszy od przyczyny,I nad naturę zwycięztwo ma sztuka;Wiem że snycerstwo to mój druch jedyny,Kiedy czas zawsze umknie i oszuka.

Może zdołałbym nadać nieśmiertelnośćTobie i sobie; na płótnie, lub z głazuRzeźbiąc uczucia nasze z naszém ciałem:

Aby w lat tysiąc podziwiano dzielnośćMojéj miłości, czar twego wyrazu,I zrozumiano czemu tak kochałem.