Poezye Michała-Anioła Buonarrotego — XLI

Posciach’ appreso ha l’arte intera e divaDalcun la forma e gli atti, indi di quello;D’umil materia in semplice modelloFa il primo parto, e’l suo concetto avviva.

Ma nel secondo in dura pietra vivaS’adempion le promesse del martello,Ond’ei rinasce, e fatto illustre e bello,Segno non è che sua gloria prescriva.

Simil di me model nacqu’io dapprima,Di me model, per opra più perfettaDa voi rinascer poi, Donna alta e degna.

Se il men riempie, e’l mio soperchio limaVostra pietà, qual penitenza aspettaMio cieco e van pensier, se la disdegna?

Gdy sztuce boskiéj pochwycić się zdarzyCzyj rys i postać — zaraz z gliny podłéjUrabia model podług swojéj modły,I ten najpierwszy poród życiem darzy.

W drugim dopiero swojéj obietnicyDłuto dotrzyma na żywym kamieniu,I dzieło sztuki w udoskonaleniuNiema już żadnéj swéj sławie granicy.

Tak i ja na świat przyszedłem najprzódyModelem sobie; dziś przy łasce TwojéjW doskonałości przerodzę się cudy,

Jeśli twa litość co zbytnie wykroi,A brak wypełni; — lecz jeśli mną wzgardzi,Dotkniesz mię w pyszném złudzeniu najbardziéj.

„co zbytnie wykroi„A brak wypełni“ —