Poezye Michała-Anioła Buonarrotego — XXV

Occhi miei, siete certiChe ’l tempo passa, e l’ora s’ avvicinaCh’ agli sguardi ed al pianto in passo serra.Pietà dolce di voi vi tenga aperti,Mentre la mia divinaDonna si degna d’ abitere in terra:Ma se ’l ciel si disserraPer le bellezze accorre uniche e soleDel mio terreno sole,S’ei torna in ciel fra l’alme dive e liete,Allor bensi che chiuder vi potete.

Zapewne o tem oczy moje wiecie,Że czas ucieka, a chwila zapasemKtóra was zgasi, i zdrój łez wysuszy.Otóż przez litość dla się niezgaśniecie,I pozwolicie popatrzeć choć czasemNa ubóstwianą Panią mojéj duszy.Lecz jeśli niebo otworzy się dla niéjI ziemi zajrząc takiego AniołaSłońce dni moich do siebie powoła,Aby wróciła gdzie święci wybrani —Wtenczas cóż robić samemu na świecie?Wtenczas zagasnąć możecie!