Do gwiazdy

Do gwiazdy, która rozbłysłaszlak mknie długi prze bezdenie —tysiąc­‑tysięcy lat potrzebaby nas doszły jej promienie.

Może już dawno zapadław chłonące wieczności rozchwieje,a oto oczom naszymdopiero dziś jaśnieje.

Obraz gwiazdy, która zmarłamówi mądrościami dwiema:niewidoczna — wszak istniała —gdy widzimy — już jej niema!

Tak, gdy żary pragnień naszychniepamięci mrok zasnuje —blask zgaszonych namiętnościwciąż nas jeszcze prześladuje.