Jak? — co? —

Chociaż mijają znojne lata —bez celu, miary — kocham ją —— jednakim czarem mnie oplatato: „nie wiem jak“ i „nie wiem co“.

Oszołomienie to, czy czary,czy oczy jej urzekły tak — ? —— wszak-ci jest zwykłej, ludzkiej miary,lecz jakaś inna — „nie wiem jak“.

Dla mnie wciąż będzie anielicą,czyli jest dobrą czyli złą —jej wzięciem całem, tajemnicąjest właśnie owo: „nie wiem co“.

Tak urzeczony niedorzecznieradośnie depcę życia szlak —— z jej oczu będę czytać wiecznieto: „nie wiem co“ i „nie wiem jak“.