Przez fale, przez zawieje (Eminescu, 1933)

Ach! — ileż to okrętówco wypłynęły w oddalerozbija się o rafy —przez zawieje, przez fale.

Ach! — ileż to ptaków wędrownychco opuściły kniejeumiera na wyraju —przez fale, przez zawieje.

Gdy cię senna zjawa kusity tej złudzie nie wierz wcale,otumani cię, uwiedzieprzez zawieje, przez fale.

Nigdy spraw tych nie ogarniesz,które stroją ból w nadzieje,— pieśń ulata, wiecznie krążyprzez fale, przez zawieje.