برخیزم و عزم باده ناب کنم

برخیزم و عزم بادهٔ ناب کنمرنگ رُخِ خود برنگ عنّاب کنم

این عقل فضول پیشه را مشتی میبر روی زنم چنانکه در خواب کنم

ز بادهٔ هیچت اگر نیست این نه بس که ترادمی ز وسوسهٔ عقل بیخبر دارد