چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

چون عهده نمی‌شود کسی فردا راحالی خوش دار این دل پُر سودا را

می نوش بماهتاب ای ماه که ماهبسیار بِتابَد و نیابَد ما را

بِتابَد بسی ماه و پروین و هورکه سر برنداری ز بالین گور