Bildong
Bildong.
Seit Johr ond Dag, so lang e woiß,Drifft mer da Karle en d’r „Gois“,Sei Freind nemmt ’s Leba-n-au net schwer,Ond mag da Moscht so arg wia der,
5Drom treffat sich dort emmer wieder
Dia zwoi – d’r Karle ond d’r Frieder!
So goht des Deng johraus – johrei,Wenn d’Obeds halt en d’ „Gois“ kommscht nei,Wenn koi Mensch drenn wär, i sag „wenn“,
10Zwoi aber hockat sicher drenn,
Ond drenkat Moscht gar brav ond bieder:D’r Karle ond sei Freind, d’r Frieder!
Uf oimol am a scheene Dag,Der Karle, – ’s drifft me fascht d’r Schlag,
15Der hockt fir sich, – ja kas denn sei?
Ond schtiert schtomm en sei Moschtglas nei;Da Frieder, – i be ganz verschrocka,Sieh solo en d’r Eck i hocka.
„Ja Karle“, frog e, „sag mer bloß,
20Was isch denn au mit eich zwoi los,
Send denn ihr niebergschnappt, ihr zwoi,Worom hockt jeder denn alloi?Hent ihr, dia doch so guat befreindet,Uf oimol eich denn ganz verfeindet?“
25No aber fangt d’r Karle a:
„Den Sembel guck e nemme a,
Den Dackel, des Viech, des Kameel,I müaßt me schäma, meiner Seel,Däht i mit dem, – ’s ka’s jeder hera,
30Als Mann von Bildong no verkehra!“
– – Was wohl mit dene isch bassiert,Des hot me nemme entressiert,I guck, weil i nex schwätza kaSchprachlos den „Mann von Bildong“ a –
35Ond en Gedanka diaf versonka
Han schweigend i mein Schoppa dronka!
Comentarios
Cargando comentarios…