Z Nowym Rokiem! (Janas, 1917)

Zawarł już za sobą rok stary podwoje,Pozostawiając nam za trudy i znojeLiczne rzesze sierot zgłodniałych, tysiąceMogił i ruiny dziś jeszcze tlejące.Na arenę wchodzi Rok Nowy, nieznany,Radośnie, jak jego przodkowie, witanyChoć jeszcze nie wiemy z czem idzie, co niesie,Co ma dla ludzkości w zamkniętej swej kiesie.Świat pragnie w nim widzieć pokoju anioła;Naród polski jednak o coś więcej woła,Bo mu się coś więcej dziś odeń należy!Za trudy i znoje, śmierć szarych żołnierzy

Ma prawo dziś wolnej Ojczyzny zażądać,Ma prawo weselej w przyszłość swą spoglądać,Ma prawo! by ciałem stało się już słowo,Czego wszystkim życzy z serca To i Owo.