Piosenka o przemijaniu

Ponad nocą, którą kochaszczas przechodzi gwiazdy mącąc,a zbłąkana ręka w książkachjak maleńki leży kosmos.I cierpliwa fala oczudrży w czekaniu niepojętymna powrotny dzień i słońcejak dziecinny śpiew kolędy.

W nocy tej lub innej nocypowiedz wiekom bohaterskimo twym buncie i miłościpod drobniutkim dachem pięści;i niedbały cień jak bronęwłócząc z sobą — staniesz wreszcienad swym sercem jak poraneknad swym ciałem jak gałęzią.

Skąd wołanie pójdzie rześkiei potoczy się perlistypiorun ziemski na królestwodłoni twoich jak na szyby,tam toczący pług pod górądrzew bławatnych — człowiek wstęgąwidnokręgu idąc — pióroznajdzie twe i powie: wielkość.