Arrobament

A voltas, quan tot dorm, m'assech ple d'alegríasota 'l cel estrellat que fa lluhir ma testa;escolto si de dalt devalla algun brugit;y 'n va 'l rostre 'm fereix lo temps ab s'ala impíaquan estich contemplant, conmos, l' eterna festa,qu' al mon, l' espléndit cel, dona durant la nit.

Crégui suvint llavors que, tant de raig y espurnacom queya en aquest mon, tan sols per mi brillavaqu' eix misteri á saber era 'l predestinat;que solsament per mi, vana ombra taciturna,la gran munió d'estels l' espay il-luminava;¡que jo 'l rey misteriós era de tot lo creat!