Son nom

Lo dols perfum de casta satalia,lo roig explendorós d' una aureola,del jorn l' últim rumor;la trista queixa del amich benévolque nostras penas plany y 'ns aconsola,lo misteriós adéu del temps que vola,lo suáu bregit d' n tendre bes d' amor;

La banda hermosa ab set colors pintadaen lo núvol cendrós, per la tormentacom un troféu llegada al sol radiant;l' accent inesperat de veu amigaqu' en nostra ment encara está patenta.

lo vot secret qu' á la donzella alenta,lo somni grat d' infant.

Lo cant armoniós d' un llunyá coro,lo gréu sospir qu' á l' amorosa auroraenvia 'l trist Memnon;lo murmuri d' un só que, com la perlade rosada, tremola y s' evapora…tot dols invent de pensa creadoraes menos dols, oh lira, que ton nom!

Pronumciémlo apleret, com la plegariaqu' al Senyor enviám, mes tots á l' horafem qu' á coro ressone en nostre cant:qu' éll sia la fantástica y secretallum que lo temple silenciós decoralo mot qu' en el sagrari, ab veu canoramurmura l' eco errant.

¡Oh mos volguts amichs! Ans que ma musaper las cegas passions extraviada,en mots de foch ardent,mescle ab los noms qu' un fátuo orgull proclama

lo séu, més cast que maternal besada,per lo amor en mon ánima inspiradaguardat com un tresor omnipotent;

Caldrá que sia 'l cant de mos fiels himnescom un cántich sagrat, que lo home escoltaab religiós respecte agenollat;y qu' á llurs veus l' atmósfera sufrescatal commoció com quan un ángel soltasas alas de diamant y giravoltaper sobre 'l nostre cap.