Το Ελληνόπουλο

Τοῦρκοι διαβῆκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ὡς πέρα.Ἡ Χίο, τ’ ὁλόμορφο νησί, μαύρη ἀπομένει ξέρα,μὲ τὰ κρασιά, μὲ τὰ δεντράτ’ ἀρχοντονήσι, ποὺ βουνὰ καὶ σπίτια καὶ λαγκάδιακαὶ στὸ χορὸ τὶς λυγερὲς καμιὰ φορὰ τὰ βράδιακαθρέφτιζε μέσ’ στὰ νερά.

Ἐρμιὰ παντοῦ. Μὰ κοίταξε κι ἀπάνου ἐκεῖ στὸ βράχο,στοῦ κάστρου τὰ χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχοκάθεται, σκύβει θλιβερὰτὸ κεφαλάκι, στήριγμα καὶ σκέπη τοῦ ἀπομένειμόνο μιὰ ν’ ἄσπρη ἀγράμπελη σὰν αὐτὸ ξεχασμένημέσ’ στὴν ἀφάνταστη φθορά.

-Φτωχὸ παιδί, ποὺ κάθεσαι ξυπόλυτο στὶς ράχεςγιὰ νὰ μὴν κλαῖς λυπητερά, τ’ ἤθελες τάχα νά χεςγιὰ νὰ τὰ ἰδῶ τὰ θαλασσὰματάκια σου ν ̓ ἀστράψουνε, νὰ ξαστερώσουν πάλι,καὶ νὰ σηκώσῃς χαρωπὰ σὰν πρῶτα τὸ κεφάλιμὲ τὰ μαλλάκια τὰ χρυσά;

Τί θέλεις, ἄτυχο παιδί, τί θέλεις νὰ σοῦ δόσωγιὰ νὰ τὰ πλέξῃς ξέγνοιαστα, γιὰ νὰ τὰ καμαρώσωριχτὰ στοὺς ὤμους σου πλατιὰμαλλάκια ποὺ τοῦ ψαλλιδιοῦ δὲν τἄχει ἀγγίξει ἡ κόψη,καί σκόρπια στὴ δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν ὄψηκαὶ σὰν τὴν κλαίουσα τὴν ἰτιά;

Σὰν τί μποροῦσε νὰ σοῦ διώξῃ τάχα τὸ μαράζι;Μήπως τὸ κρίνο ἀπ ̓ τὸ ̓Ιρὰν ποὺ τοῦ ματιοῦ σου μοιάζει;Μήν ὁ καρπὸς ἀπ’ τὸ δεντρὶποὺ μέσ’ στὴ μουσουλμανικὴ παράδεισο φυτρώνει,κ’ ἕν’ ἄλογο χρόμια ἑκατὸ κι ἂν πηλαλάει, δὲ σώνειμέσ’ ἀπ ̓ τὸν ἴσκιο του νὰ βγῇ;

Μὴ τὸ πουλὶ ποὺ κελαϊδάει στὸ δάσος νύχτα μέρακαὶ μὲ τὴ γλύκα του περνάει καὶ ντέφι καὶ φλογέρα;Τί θὲς κι ἀπ’ ὅλα τ’ ἀγαθὰτοῦτα; Πὲς! Τ’ ἄνθος, τὸν καρπό; θὲς τὸ πουλί; -Διαβάτη,μοῦ κράζει τὸ ᾽Ελληνόπουλο μὲ τὸ γαλάζιο μάτι·βόλια, μπαρούτη θέλω, νά!