Niewolnica

Słyszano śpiéw ptaków, takharmonijny jak poezya.

SADY W GULISTANIE.

Gdybym nie była w więzieniu,Tobym lubiła te strony;Morze płynące w milczeniu,Łan kukurydzą zżółcony.Gdyby nie było w tym krajuTego dzikiego zwyczaju,Że pod murami SerajuMiecz Spahów błyska się w cieniu.

Nie jestem córką TataraAby mnie strzegła niewiara,

Eunuchy czarne i stareStroiły moję gitarę.W téj, z któréj pochodzę ziemiWolno pogadać z młodémi,I w wieczór potańczyć z niémi,I przyjąć serc ich ofiarę.

Jednak są piękne te strony:Bo nawet w zimowéj porzePrzez okno śniég, ani śronyI mróz dosięgnąć nie może.Dészcz ciepły rzeźwi śród lata,Zielona muszka skrzydlataJak żywy szmaragd przelata,Świécąc się w trawie zielonéj.

Smyrna jak Księżna opływa,Pyszniąc się złotem swych wieży,A letnia pora szczęśliwaLedwie ją chwilę odbieży; —Jak z wiosny błogiego daruBłyszczy się bukiet z puharu,Tak tu z morskiego obszaruLśni się archipelag świéży.

Gdy słońce, blask siejąc złoty,Powietrze obdarza ciszą,Lubię te pstre ich namioty,Co się na słoniach kołyszą;

Lubię ich domki ozdobneDziecinnym cackom podobne,I te wieżyczki ich drobne,Z których chorągiewki wiszą.

W téj czarodziéjskiéj dolinie,Zdaje mi się słyszéć głosy,Których wdzięk z pustyni płynie,I wzbija się pod niebiosy,A Jenijuszów tysiąceNiebiańskim, głosem wtórzące,Nucą harmonije brzmiące,Których brzmienie nie zaginie.

Dla mnie ma wdzięki uroczeNad miastem minaret biały,Gdy na nim bocian klekocze;Lubię krynicy kryształy,Która w cieniu palmy tonie;Lubię słodko tchnące wonie,Które nieraz w to ustronieCiche wiatry przywiéwały.

Dla mnie wtedy błoga dola,Gdy się na łóże z mchu rzucęI dumkę hiszpańską nucę,A rówiennic mych swawolaRóżne wymyśla zabawy,I, w tańcu tłocząc murawy,Tworzy z siebie okrąg żwawyPod okręgiem parasola.

Lecz najbardziéj wtedym radaSiedziéć i dumać siedzący,Gdy wietrzyk błogo wiejącyPod wieczór do mnie się skrada.Gdy się przyglądam w swobodzie,Jak niebo skrzy się w pogodzie,A blady księżyc po wodzieSwój srebrny wachlarz rozkłada.