Otom jest...

Otom jest! Jestem! Wybrzeża, skały,Strugi, ukryte pod gęstwą ziół,Wietrze, co szepczesz liściom dzień całyCichutkie słowa urwane wpół;

Gniazda tkliwemi brzmiące świegoty,Gałęzi, kędy śni cicho ptak;Kropelki wody, śród ciemnej grotyJak pocałunki szemrzące tak;

Pola, gdzie tęskne romance wszczynaCo ranek smętny słowiczy chór;Góry, gdzie śpiewa jezior głąb’ sinaHymn, który kończy szumiący bór!

Przyjmij mnie, łąko kwitnąca w głuszy,Niech mnie powita rozdźwięczny las;Ten, który lirę ma zamiast duszy,Przychodzi śpiewać tu pośród was.