Nokturn

Nocka mrokiem ziemię słoni,Świat kołysze w sny,Wiatr po sennej hula błoni,Białe strzępiąc mgły.Srebrny księżyc w gwiazd drużynieTo z chmur wyjrzy, to w nich ginie;Zgasły światła — drzemie sioło,Głucha noc i cisza wkoło,Grają tylko w mgle derkaczeSzumi bór do snu

I fujarka w dali płacze:Oj du du du du!...

Lecą pieśni, lecą chyżeHen, w daleki świat;Pod cmentarne lecą krzyże,Pod okienka chat,Pod mogiły zapomnianePrzypadają rozełkaneI kołacząc nutą rzewnąW okien szyby, w krzyżów drewno,Biorą na swych skrzydeł lotyWszystek ziemski żalWszystkie bóle i tęsknotyI unoszą w dal!...

Nieme skargi, głuche bole,Niespłakane łzy,Ciche troski i niedoleLecą, lecą w mgły.Rozpętane czarem pieśniTo, co mżało w grobu pleśni,I co skryte w piersi łkało,Głos przybrawszy tam i ciało,Rozszlochane na jaw rwie sięWśród przyrody snuA wiatr płacz ten w chmury niesie...— Oj, du du du du!...

A gdy księżyc blaskiem strzeliZ poza mknących chmur,Majaczeje wśród mgieł bieliMar żałosnych chór

Pod fujarki dźwięków wodząKwilą rzewnie i zawodzą, —I łez czary niosąc w ręku,Płyną w niebo pełne jęku,Aż rozjaśni świt niebiosyI wiatr zdmuchnie mgły —Wtedy błysną w perłach rosyIch serdeczne łzy.