Kazimierz Brodziński. Studyum — I

„Do Gwiaździe morskich tajemniczej jaśni,Przyrównywałem te ludu zjawienia,Któren żył w chatach próżen wszelkich waśni,A miał z jabłoni swój napój i cieniaKrólowie jemu panowali właśni,Cudowne jakieś Lecha pokolenie,Mające w hobie całe Polskie SłowoI moc i rózgę cudów Mojżeszową.............Więc w koło wioski w wieńce kalinoweStrojne, i roki poświęcone duchomMogiły kozom i pasterzom znane.

„Biegnij ze mną koniku od nocy do ranaStaniemy u dziewczyny, tam ci dadzą sianaDadzą ci dużo owsa, w źródełku napojąPogłaszcze cię dziewczyna, która będzie moją.

„Żaden mi dziarski chłopak, nie stanie na drodzeCztery konie na jednym lejcu dzielnie wodzę.Żaden mnie wóz z Krakowa, gdy jadę nie minieW tokie dopiero pierwszej kocham się dziewczynie.

Powiedzże mi dziewczyno, czy jestem lubionyWyskoczy po podwórku, ze mną konik wrony,Podkówki sypną ognia, krakowiak pohasaI pięćdziesiąt kółeczek zabrzęknie u pasa.

Lubi zima na karpach a wiosna w dolinieKasin kiedy bez ciebie, dzień mi nędznie płyniePowiedzże mi matulu, kiedy Kasia moją?Bo się smucę i smutne moje konie stoją.

Niemasz nic piękniejszego nad słońce na niebieI na ziemi piękniejszej dziewczyny od ciebieA kiedy słońce zgaśnie noc pola zamroczyPomiędzy nami świecą, twoje ślniącelśniące oczy.