Sonety — CIX

Nie mniemaj nigdy o mnie że ja przeniewierca,Chociaż ciebie zasmucę w długiém oddaleniu,Tak mi łatwo na chwilkę, wygładzić cię z serca,Jak się rozstać z mą duszą żyjącą w twém tchnieniu.

Tam jest dóm méj miłości. Ten co podróżuje,Spiesząc z powrótem, drogę manowcami skraca;A gdy ujrzy swój domek, całą radość czuje.Tak ma dusza z roskoszą do swéj chatki wraca.

Nie mniemaj, chociaż moja natura mieściła,Z ułomnością człowieka nierozdzielne żądze;Iż ja na jedną chwilkę tak sromotnie zbłądzę,Bym przez lekkość opuścił ziemskich skarbów siła.Bez ciebie ten obszerny świat niczém być sądzę.Ty na nim wszystkiem jesteś, moja różo miła!