Sonety — XIX

Żarłoczny czasie! otwórz twoje lwie paszczęki,Doświadczaj srogich szponów na ziemskich żywiołach,Pożeraj dzieła człeka i natury wdzięki,Spal wiecznego Feniksa i ożyw w popiołach.

Zmiennie piękną i smutną przynoś porę roku,Co zaiskrzysz wnet zagaś, jakby błysk pochodni;Niech świat straszną moc twoję widzi w każdym kroku,Lecz jedynej usilnie zakazuję zbrodni.

Dążąc jak wróg zacięty, w powszechném zniszczeniu,Nie rysuj starém piórem mej kochanki lica;Niechaj ona jak gwiazda niezmiennie przyświécaWnuków naszych poźnemu kiedyś pokoleniu;Lub działaj jak chcesz czasie! a moja dziewicaNieprzestanie być piękną w mém sercu i pieniu.