Sonety — CIX

O, nie mów nigdy, żem sercem fałszywy,Choć zdał się gasnąć żar mojej miłości;Od siebie łacniej oderwę się żywy,Niż od mej duszy, co w piersi Twej gości.Tam dom miłości: biegłem w różne strony,Lecz jak podróżnik, by wrócić do domu,O dobrym czasie, czasem nie zmieniony;Sam wodę niosę, by obmyć się z sromu.I nie wierz nigdy, choć ciałem mym rządząSłabości wszystkie, co kuszą krew wszelką,Abym się splamił tak obłędną żądzą,I za nic przedał dobroć Twoją wielką.Jest mnie, prócz Ciebie, świat szeroki niczemMym wszystkim Ciebie, różokrasy, liczę.