Sonety — CXLII

Miłość ma grzechem; nienawiść Twej cnotyJest grzechu mego nienawiścią jedno.Do Twej przyrównaj dolę moją biedną:Wszak lepsze od niej losu Twego psoty.Przynajmniej łajać nie mogą ich usta,Które swój szkarłat dały świętokradzko,Których przysięga zawżdy była pusta,A innych niewiast kradły mienie gracko.Jak drugich kochasz, zwól, kochać Cię, łacnie;Wzrokiem ich błagasz, tak, jak mój Cię nuży.Litość sadź w sercu; gdy wyrośnie zacnie,To litość Twoja na litość zasłuży.Lecz gdy ukrywasz, czego szukasz sama,Serc Ci się zamknie, Twym przykładem, brama.