Sonety — CXXVIII

Muzyko moja, kiedy grywasz dźwięcznieNa drzewie słodkim, które pod palcamiOdbrzmiewa drganiem, kiedy mącisz wdzięcznieStruny akordem, który ucho mami,Zajrzę klawiszom, które lekko skaczą,By pocałować miękkie Twoje dłonie;Gdy tak warg moich żniwo sprzątnąć raczą,Nad ich śmiałością warga wstydem płonie.Jak drzewo wargi chcą też być muskane,I z klawiszami wdadzą się w zamianę;Klawisze pieszczą Twe palce gorliwe,Milsze im drzewo, niźli wargi żywe.Skoro klawisze tak już chcesz radować,Daj im Twe palce, mnie usta całować.