Sonety — LIV

Jakoż piękniejszą piękność się wydajeOzdobą słodką, która prawdy mieniem!Wdzięczną jest róża: wdzięków woń dodaje,Która jest róży życia słodkim tchnieniem.Róże, kryjące zarazy zdradliwe,Na oko także zabarwione świetnie;Też ciernie mają; igrają szczęśliweKiedy wietrzyki muskają je letnie.Lecz dla nich samych krasa próżna płonie:Samotnie żyją, więdną bez szacunku,Bez śladu gasną. Wdzięczna róża wonieŚmiercią oddaje światu w upominku.Choć zgaśniesz, chłopcze piękny i miłyPrawdę Twą wiersze już moje streściły.