Sonety — LVI

Miłości słodka, odnów Twoje cnoty:Niech jak głód ostre, będą Twoje groty;Głód choć pokarmem dziś jest nasycony,Jutro się srożej wróci wyostrzony.I Ty, miłości, choć oczy łaknąceDzisiaj wypełnisz, zamkniesz nasycone,Jutro patrz znowu, bo dusze mdlejące,Ducha miłości zabijają płone.Rozstanie smutne, falą Oceanu,Co lądy dzieli; oblubieńcy młodziNa morskie brzegi wychodzą poranu,By słodszym zdał się powrót miłej łodzi.Lub mień je zimą, której śnieżne słotyMilszemi czynią cne lata powroty.