Sonety — LXXI

Żałoba po mnie niech Ciebie nie trudzi;Z ponurym dzwonem niech żal zmilknie łatwo,Głoszącym światu, że od podłych ludziUciekłem obrać podlejsze robactwo.Jeżeli nawet odczytasz te zwrotki,Nie pomnij dłoni; tak kocham troskliwie,Że wolę zginąć w Twojej myśli słodkiej,Niż gdybyś o mnie myślał żałośliwie.O, jeśli wzrok Twój na wiersz spojrzeć raczy,Gdy ja zmieszany będę może w glinie,Niech myśl imienia nędznego zabaczyI niech Twa miłość z życiem moim zginie.Inaczej w żal Twój spoglądnie świat mądry,Zaszydzi z Ciebie, żeś miłością szczodry.