Sonety — LXXIV

Lecz bądź spokojnym, gdy wyrok okrutnyBez wczasów żadnych usunie mnie z świata;Złączyłem z wierszem już mój żywot smutny,Wiersz na pamiątkę z Tobą przetrwa lata.Gdy w niego spojrzysz, to spojrzysz zarazemW część mej istności, którą Tobie dałem.Ziemi dam ziemię, władz wyższych rozkazem,Lecz Twoim duch mój, moim lepszym darem.I tak utracisz tylko życia błoto,Robaków strawę, gdy się ciało zmienia,To co zbój podły zdobył swą niecnotą,Zdobycz niegodną Twojego wspomnienia.Ciału jedynie dusza cenę daje,Duch mój jest w wierszu, wiersz z Tobą zostaje.