Sonety — LXXVII

Lustro Ci wskaże, jak Twa piękność ginie,Zegar, jak trwonisz czas drogi bez troski;Kartki są białe, puste jeszcze ninie,A z książki takie czerpać możesz wnioski;Zwierciadło bruzdy wskazując prawdziwie,Łaknących grobów dostarczy obrazu;A ruch zegaru ukryty zdradliwie,Przypomni pościg ku wieczności czasu.Czego zaś pamięć objąć Twa nie zdoła,Tym kartkom powierz, a będziesz się dziwićTwych dzieci siłą; płody Twego czoła,Jak z obcym będą z duchem Twoim mówić.Rzeczy wyświadczą wierne Ci przysługi,A z myśli takich tom urośnie długi.