Sonety — LXXXI

Lub epitaphium ja napiszę Tobie,Lub Ty żyć będziesz, gdy ja zgniję w grobie:Przeto śmierć Twojej nie zgładzi pamiątki,Choć ze mnie zginą wszystkie nawet szczątki;Przeto na wieki zasłynie Twe imię,Gdy światu umrę, już mnie świat nie zbudzi.Ja w grobie zwykłym pójdę legnąć w ziemię,Ty pogrzebiony żywiesz w oku ludzi.Wiersze me wdzięczne: Twoimi pomniki.Czytać je będą oczy niepoczęte,Twój byt wysławią przyszłości językiGdy dzisiaj żywym tchnienie będzie wzięte.Tak Ty żyć będziesz mocą pióra cudówGdzie dech żywota, w ustach przyszłych ludów.