Sonety — LXXXIX

Rzeknij, że rzucasz dla jakiejś mnie winy:O winie mojej sam opowiem tomy,Mów żem kulawy, a wraz będę chromy;Słusznemi uznam, jakie dasz przyczyny.Nie możesz, miły, tak mnie upośledzić,Życzonej zmianie chcąc dać praw pozory,Jak siebie skrzywdzę; dość Twą wolę wiedzieć,Obcym Ci będę, powitać nie skory;Nie chodź Twą drogą, a w ustach mych lube,Słodkie Twe imię nigdy nie zagości;Nie wiedząc mógłbym skrzywdzić jego chlubę,Trafem o naszej rzec coś znajomości.Dla Ciebie stoczę z sobą walkę srogę,Gdzie nienawidzisz, tam kochać nie mogę.