Sonety — XLII

Żeś Ty ją posiadł, to nie gorycz cała;Choć rzeknąć mogę, żem ją kochał tkliwie,Najsroższym bólem, że Ciebie zabrała,Stratą w miłości, co dotyka żywiej.Miłośni zdrajcy, miłość Was tłomaczy:Wszak Ty ją kochasz za to, że mnie miła,Iż wszystko moje w miłosnej ma pieczy,Więc z druhem moim miłość mą zdradziła.Gdy Ciebie tracę, zguba zyskiem lubej,A gdy ją tracę, druh cieszy się stratą.Oboje tracę, siebie znajdą zguby.Miłość ich krzyża darzy mnie zapłatą.Słodkim pochlebstwem smutnej sprawy sedno:Ona mnie kocha: druh i ja to jedno.