Sonety — XXIII

Niewprawny aktor, gdy na scenę wchodzi,W strachu zapomni roli, którą umie.Drapieżna bestya za bary się wodziZ wściekłością własną i tym siłę tłumi.Drżąc, abyś nie dał słowom moim wiary,Słów zapominam obrzędu kochania,Miłości siła z miłości się słania,Miłości ciężą miłości ciężary.Zwól księgom moim być piersi wymową,Nagrody mojej przepowiednią cichą:O miłość wołam — ksiąg pisane słowoWołania mego opowieścią lichą.Przez miłość niemą, czytaj, co jest rytem,Bo wzrokiem słyszeć miłości jest sprytem.