Sonety — XXXI

Wszystkie w Twej piersi serca zamieszkały,O których śmierci tęskność niosła wieści.Tam panią miłość: przez cud doskonały,Zmarłych przyjaciół w piersi Twojej mieści.Ach, łzę niejedną, świętą i stroskanąPowinna miłość wydarła mnie z oczu,Jako dług śmierci; lecz śmierć tylko zmianą,Bo zmarłych widzę w duszy Twej przeźroczu.Ty jesteś grobem, gdzie śni miłość żywa,Wawrzynem kryta wszystkich zgasłych druhów;To, co im dałem, na Ciebie się zlewa,Dziedzictwem Twoim skarby wielu duchów.W Tobie przyjaciół sycę się obrazem,Tyś wszystkim dla mnie, wszystko masz zarazem.