Sonety — XXXVIII

Innego Muza nie szuka natchnienia,Póki Ty żyjesz; istoty Twej wdziękiWlewasz w me rymy, a takiego mieniaNiegodny papier i słów puste dźwięki.I wdzięczność Twoja na Ciebie spaść musi,Jeśli zasłużył wiersz na Twoje łaski:Potrafią śpiewać ludzie nawet głusi,Temu, co natchnień jasne sieje blaski.I lepszą jesteś, Ty, Muzą dziesiątąOd dawnych, których wzywali poeci.Kto Ciebie wzywa, natchnień mocą świętą,Niech wiersz zaśpiewa, co nad Czas przeleci!Jeżeli ujdzie Muza moja zguby,Trud będzie moim, Twoje będą chluby.