Sonety — CXIV

Zali mój umysł, strojny w twą koronę,Pochlebstwo w siebie, plagę królów, wchłania?A moje oczy — mówiąż prawdę one,A twa je miłość uczy czarowania,Że wszelki potwór zmienia się w anioła,W żywe odbicie twojego obrazu,Zaś zło, do twego dostawszy się koła,W coś najlepszego zmienia się odrazu?Tak jest! To przedsię! pochlebstwo mych źrenic —By król je chłonie ma wyniosła dusza;Oczy me wiedzą, jaki ze swych szklenicPodać mi trunek, co mój smak porusza!Jeśli zatruty, grzech mój mniejszy: miło,Że moje oko pierwsze go spełniło.