Sonety — CXXII

Zapiski twoje, które-m miał od ciebie,Noszę w swej głowie: pamiętnik, dalekiOd zatracenia, choć wszystko pogrzebieCzas, drogą swoją śpieszący przez wieki.Przynajmniej dotąd będzie trwał, dopókiMózg nasz i serce z rozkazu naturyNie stracą życia zdolności i sztuki —Aż dotąd w grób on nie zejdzie ponury,Miłości twojej żadne nie wyrażąZakarbowania, są czemś nazbyt małem,Mnie ich nie trzeba, więc z spokojną twarząTylko przy tamtej księdze pozostałem.Jużbym o tobie zapomniał otwarcie,Chcąc dla pamięci jakieś mieć podparcie.