Sonety — CXXXVII

Przecz zwodzisz oczy me, ślepa miłości,Oczy, co widzą, a nie widzą przecie?Co znają piękność i wiedzą, gdzie gości,I dopatrują dobrali w złem li w świecie?Gdy tak stronnicze szukają źreniceOnej dla wszystkich otwartej przystani,Dlaczego mylny wzrok zmieniasz w kotwicę,By mego serca żal wspierał się na niej?Ma li me serce twoim zwać dobytkiemTo, co własnością jest całego świata?Ma widzieć prawdę, gdzie, jak widzi, w brzydkiemFałsz połączeniu z twem licem się brata?Prawda me serce i oko uwiodła,Przeto je nęci wciąż kłamliwość podła.