Sonety — CXXXVIII

Zaręcza miłość ma, że pełna prawdy,To ja jej wierzę, chociaż wiem, że kłamie.Niech sobie myśli, żem dzieckiem jest zawdy,Które li czystość widzi w świata plamie.Więc schlebiam sobie, że mnie wciąż ma szczerze,Acz moja wiosna przeszła, za młodziana;Jej fałszywemu językowi wierzę:Podwójnie prawda została zdeptana.Ale, że kłamie, czemu się nie przyzna,A ja dlaczego nie mówię, żem stary?Miłość pozory lubi, zaś starzyznaNie chce, gdy kocha, dać swym latom wiary.Przeto ja kłamię z nią, a ona ze mnąTo nam obojgu złudą jest przyjemną.