Sonety — LIV

O najpiękniejsza jest piękność, jeżeliWnętrze jej czarem szczerości rozpłonie.Przecudna róża cudniej nas weseli,Kiedy ją słodkie wypełniają wonie.Polna tym samym kolorem nas mami,Jak tamta, w drogie zapachy bogata,Tak samo igra pomiędzy cierniamiZ rozwierającym kwiat jej wiewem lata,Przecież jej wartość zewnętrzna; nie służyNikt jej miłością, sama żyje onaI sama ginie; krzak zaś tamtej różyRozlewa woń swą i wówczas, gdy kona.Przeto, choć piękność twa się nie ostoi,Szczerość twa będzie żyła w pieśni mojej.