Sonety — LXVI

Znużon tem wszystkiem, pragnę tylko śmierci:Widzę, jak zasług mieniem kij żebraczyI jak się nicość napuszona wierci,I jak i szczerość przysięga inaczej,I jak niegodnym krzyże dają złote,I jak zdeptana jest dziewiczość miła,I jak prawdziwą ukrzywdza się cnotę,I jak przez słaby rząd kuleje siła,Jak wobec władzy sztuka mdłą jest w słowie,I jak nad wiedzą pieczę mają błaźni,I jak prostactwem prostota się zowie,Jak dobro więźniem, a zło stróżem kaźni:Znużon tem wszystkiem, chciałbym odejść w ciemnię,Jeno że nie chcę, byś został beze mnie.