Sonety — LXXXI

Czy ja żyć będę, by wznieść pomnik tobie,Czyli ty przetrwasz, gdy ja legnę zmarły,Pamięć twej sławy nie zaginie w grobie,Choć wszystkie ślady po mnie się zatarły.Imię twe zyszcze nieśmiertelną siłę,Gdy mnie dla świata nikt już nie obudzi;Ziemia li wspólną dla mnie da mogiłę,Ty zaś spoczynek znajdziesz w oku ludzi.Nagrobkiem twoim czuła pieśń ma będzie,W niej to jutrzejsze rozczyta się okoNa uściech przyszłych chwały twej orędzie,Gdy świat dzisiejszy już w grobie głęboko.Tak już na wieki, potęgą mej pieśni,Imię się twoje z ludzkim tchem zrówieśni.