Sonety — XIII

Żećbyś był swoją własnością! AtoliJesteś nią tylko, pókić życia stanie;Na ten się koniec gotuj poniewoliI swój nam obraz pozostaw, kochanie!Termin piękności, pożyczonej tobie,Nie zapadł wówczas! Będziesz mógł pozostaćSobą, jakkolwiek położysz się w grobie,Gdy w twym potomku odżyje twa postać.Któż to dom taki upadkowi zleci?Skrzętna go ręka ochrania od zgubyPrzeciw zimowych dni śnieżnej zamieciI przeciw śmierci mroźnym tchom!... O luby,Rzuć lekkomyślność! Miałeś ojca przecie,Niech cię więc ojcem nazwie i twe dziecię.