Sonety — XLVIII

Jakżeż, wychodząc, chowałem do skrytekNajmniejsze fraszki, by nie sięgły po nieI nie zużyły tego, co użytekMój li stanowi, rzezimieszka dłonie!Lecz ty, przy którym fraszką me klejnoty,Szczycie mych uciech i największy z smutków,Ty się dziś zmieniasz, o luby, o złoty,W łup pospolitych, złodziejskich wyrzutków!Gdziem ja cię zamknął dzisiaj? O, jedynieW schowku mej piersi, gdzieś nie jest, a przecieCzuję, że jesteś! Nawiedzaj tę skrzynię,Gdy chcesz, i rzucaj najswobodniej w świecie.I stąd cię skradną! By łup zdobyć taki,I wierność pójdzie złodziejskiemi szlaki.