Z sonetów — X

Że jestem stary, lustro mi nie powie,Dopóki młodość moja równa twojej;Lecz gdy siwiznę ujrzę na twej głowie,Niech się przed śmiercią dzień mój nie ostoi.

Wszystka twa piękność jest li szatą drogąMojego serca, które mieszka w tobie,Jak twoje we mnie. Czyż starsze być mogąDni me od twoich? Czyż się złożę w grobie,

Kiedy ty żyjesz?... Przeto ci polecę:Czuwaj nad sobą, jak ja! W takiej mierzeZamknąłem serce twoje w swej opiece,Jak czuła niańka niemowlęcia strzeże.Nie chełp się swojem, gdy mego nie stanie,Wszak mi je dałaś nie na odebranie.