Z sonetów — XX

Albo żyć będę, by wznieść pomnik tobie,Albo ty przetrwasz, gdy ja legnę, zmarły.Pamięć twej sławy nie zginie w mym grobie,Choć wszystkie ślady po mnie się zatarły.

Imię twe zyszcze nieśmiertelną siłę,Choć mnie dla świata nikt już nie obudzi;Dla mnie li ziemia wspólną da mogiłę,Ty zasię spoczniesz na widoku ludzi.

Nagrobkiem twoim będzie pieśń ma wzniosła;Ród nie dzisiejszy powtarza jej hasła;Cześć twa na ludzkich językach wyrosła:Póki ostatnia iskra tchu nie zgasła.Tak już na wieki — potęgą mej pieśni —Imię się twoje z ludzkim tchem zrówieśni...