Snuć miłość... (1899)

Snuć miłość, jak jedwabnik z swych piersi nić snuje,Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,Rozwijać ją, jak złotą blachę, gdy się kuje,Z ziarna złotego siać ją, jak się zboże sieje,Źródło pod ziemią, w górę wiać nią, jak wiatr wieje,Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje,Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.Stąd będzie wyższa moc twa, jak moc przyrodzenia,A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia,Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,A w końcu będzie, jako moc Stwórcy stworzenia.

Lausanne, 1839.