S Petrarki

VII.s PETRARKI.Senuccio i vo' che sappi.

Chcecie wiedzieć co cierpię rowiennicy moi,Odmaluję najwierniéj ile pióro zdoła.Mary ja dotąd pośród pamiątek kościołaMyślą gonię, i duch mój o przeszłości roi.

Tu zwykła igrać, ówdzie zamyślona stoi,Tam z niechęcią twarz kryła, tu mię okiem woła,Tu gniewna, tam posępna, tu znowu wesoła,Tu swe lica w łagodność, tu w powagę stroi.

Tam piosenkę nuciła, tu mi dłoń ścisnęła,Tu usiadła, tam naszéj rozmowy początek,Stąd biegła, tu na piasku imię moje kryśli,

Tam słówko powiedziała, tu scicha westchnęła,Tam się zarumieniła — ach! śród tych pamiątekWiecznie miota się serce i plączą się myśli.