Coć Bóg dał, by na tym przestał

Paw, gdy słowika usłyszał,Barzo tej rzeczy żałował,Mając pierze tak wyborne,Iż ma pienie tak potworne.Przed Bogiem żałobliwie skarżył, 5

Takie k niemu słowa mówił;„I cóżeś to ze mną uczynił,„Iżeś mię tako poniżył?„Gdy mam pierze tako śliczne,„Na sobie barwy rozliczne, 10

„Ale głos mam wielmi srogi:„Lęka się go człowiek mnogi.„Zaż mnie było nie lepiej dać,„Iżbych też mógł cudnie śpiewać,„Niż temu ptakowi małemu, 15

„Który nie był godzien temu?“Bóg pawowi odpowiedział:„Złeś tę, pawiu, rzecz zozumiał:„Nie możeć mieć jeden wszego„Podług rządu niebieskiego; 20

„Dobrzeć wszystko rozrządzono,„Każdego swym obdarzono:„Ty krasą, słowik śpiewanim,„Wół siłą, a koń bieganim;„Bowiem, by jeden wszytko miał, 25

„O przyjaźńby drugich nie stał;„To na świecie nie może być,„Gdzie w pospólstwie musicie żyć.„A by sie więc tako stało,„Jakoby sie wam widziało, 30

„Dawnoby świata nie było,„Wszystko by sie pokaziło.„Mdłeciem umysły śmiertelnych,„I nie najdziesz nic statku w nich;„Niema żadny na swym dosyć, 35

„Wszytkiegoby chciał pokusić.„Gdyby słowika zapytał,„Snaćby on rad z tobą mieniał:„Takci też o sobie trzyma,„Wszytkiego sie godnym mniema. 40

„Idziż, a już bądź skromniejszy,„Swój żywot miej za nalepszy!„Niechaj ma kożdy swój urząd,„Takci w rzeczach nie bywa błąd“.Mądremuć się swe podoba, 45

O innego urząd nie dba,Bo widzi, iż rzeczy wszytki —Każda ma swe niepożytki.